Klassiek ballet
Klassiek ballet kent vele gezichten; van zachte armbewegingen tot strak been- en voetenwerk, en van virtuoze sprongen tot pirouettes (draaien). Iedere les heeft verschillende lesonderdelen zoals het werken aan de barre, in het midden (voor de spiegel), grote verplaatsingen door de zaal en het werken aan een dans.
Bij klassiek ballet wordt veel aandacht besteed aan houding en techniek. Techniek wil onder meer zeggen: het strekken van de voeten, het uitdraaien van de heupen, zachte sierlijke armbewegingen etc.. Maar ook belangrijk is: een goede muzikaliteit, lenigheid, ruimtegevoel, creativiteit, en natuurlijk dansplezier!
Klassiek ballet is een dansante uitdaging voor jong en oud.
Geschiedenis
Klassiek ballet is de oudste vorm van ballet. Het ontstond in Frankrijk en werd beroemd door Koning Lodewijk XIV die veel feesten gaf en een liefhebber van dansen was. In 1661 werd de eerste balletacademie opgericht door Koning Lodewijk XIV. Vroeger dansten de hofmannen op feesten om de mensen te vermaken. Daarna werd het pas echt een sport.
Ballet is de term die gegeven wordt aan een specifieke dans. De meeste balletten bevatten: dans, pantomime, muziek (met orkest of zang). Ballet kan alleen opgevoerd worden of als deel van een opera. Ballet is het meest gekend voor zijn pointes, grand pas de deux en het "hoog met de benen zwaaien". Veel van de ballet technieken gelijken op die van het schermen (zoals bijv. de positie van de voeten) omdat ballet en schermen rond dezelfde periode ontwikkeld werden of omdat je voor beiden een goed gevoel van evenwicht en beweging nodig hebt. Men zegt dat Domenico da Piacenza de eerste was die de term ballo gebruikte in plaats van danza (dans) voor zijn baletti die later bekend werd als zijn Ballets. De echte eerste balletopvoering was waarschijnlijk die van Balthasar de Beaujoyeulx in Ballet Comique de la Royne (1581). In 1581 schreef Fabritio Caroso Il Ballarino, een handleiding voor de ballet technieken waardoor Italië gezien werd als een groot centrum op het gebied van balletontwikkeling
Jazzdans
Een van de elementen waardoor de jazzdans zich van andere dansvormen onderscheidt, is het gebruik van de isolatietechniek. Dat betekent dat een gedeelte van het lichaam zich onafhankelijk kan bewegen van de rest van het lichaam. De basistechniek van de jazzdans gebruikt de fundamenten van ballet, moderne dans en de bewegingsmotieven van alle andere dansvormen.
Daarnaast kenmerkt jazzdans zich door haar aardse manier van bewegen.
Veel sprongen zijn ‘down jumps’; een sprong die nauwelijks van de vloer komt.
Geschiedenis;
De geschiedenis van het Jazzdansen, en van de Jazzmuziek is het verhaal van de strijd tegen onderdrukking.
Zowel de muziek als de dans zijn uitingen van de sterke vrijheidsdrang, sinds de tijd van de slavernij, een kenmerk van de negerbevolking van Amerika.
Aan het begin van de jaren zestig baarde Alvin Aily groot opzien door als eerste met een negergezelschap uit Amerika op te treden met Jazzdans in een theater. Voordien kwam Jazzdans eigenlijk alleen voor bij shows, revues en musicals.
Vaak onstaat er verwarring door het onterecht "Jazzballet" te noemen.
Het klassieke ballet is een voorloper van de Jazzdans. Hetzelfde geldt voor de sportwereld waar de Jazzgymnastiek wordt beoefend. Hierbij worden acrobatische figuren maar ook elementen uit het Jazzdansen op ritmische muziek vertoond.
Het Jazzdansen kenmerkt zich van andere dansen door zijn veelvuldigheid.
Er wordt individueel of gezamenlijk gedanst, en alle ledematen worden bewogen, in een voorwaartse beweging of op de plaats.
De bewegingen worden alleen begrensd door het vermogen van het eigen lichaam en de fantasie van degene die danst.
De enige beperkende factor is het ritme van de muziek.
Kortom:
De muziek en het ritme zijn bij Jazzdansen de stimulerende kracht en roepen bij de danser een beeld, een gevoel op dat hij/zij op zijn/haar beurt in overeenstemming met de muziek en het ritme omzet in een individuele beweging.
Bron:
Rond de
dansMuziek
en dansschool TexelWikipedia
- DansWikipedia
- klassiek